Ołówek

Książka wzruszająca i mówiąca o jakże prawdziwym życiu. Czyta ją się dosłownie jednym tchem. Nieżyjąca obecnie już autorka miała na tyle dużo siły, by opisać swoje codzienne zmagania z ciężką chorobą. Jej chęć do życia była wielka. Pokazała również jak cieszyć się z najdrobniejszych rzeczy i uczyła jak się po prostu łatwo nie poddawać, chociaż jak się okazało nie było to łatwe.

Genialna,wspaniała,wciągająca,daje do myślenia!Pozdrowienia dla autorki,Kasiu jesteś wielka!

Od ponad 8 lat nie przeczytałam żadnej książki. Przyjaciółka przysłała mi link do „Uwolnić motyla” – równocześnie urzekł mnie ten dokument i rozdarł mi serce. Na początku nie wiedziałam, że jest z 2012 roku i że Pani Katarzyny już nie ma wśród nas. Zrobiło mi się okropnie przykro, że nie spełniła swojego marzenia, jakim był wyjazd do Indii na leczenie metodą ajurwedyjską. Postanowiłam więc kupić książkę „Ołówek” i ją przeczytać, aby w ten sposób okazać swój szacunek i podziw dla Pani Kasi. Nie żałuję. Zarówno autorka książki, jak i sama książka, zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Na przemian wybuchałam śmiechem i do oczu cisnęły mi się łzy, a nawet pojawiała się złość. „Ołówek” wciąga, daje do myślenia nt. własnego życia i wiary, relacji z innymi ludźmi, a także „relacji” z naturą. Pozwala spojrzeć na siebie i zajrzeć w głąb siebie inaczej niż do tej pory. Ukazuje piękno świata i szaleństwo życia, a zarazem ludzką tragedie z innej perspektywy, udowadniając również, że nigdy nie warto się poddawać, mimo że jest bardzo ciężko, a przyszłość nie ma kolorowych barw. Każdy jednak potrzebuje do tego Anioła pod postacią drugiego człowieka, który sprawi, że nawet w najgorszych chwilach na twarzy pojawi się uśmiech, a w sercu nadzieja. Czytając miałam w głowie obraz Pani Kasi – jej twarz, niesamowity uśmiech i oczy, a także to, co najbardziej rozdzierało mi serce - przerażająca mina i wzrok, kiedy cierpiała i nie mogła powiedzieć, co ją boli, a także wtedy, kiedy dokładnie wiedziała czego chce, ale nikt jej nie rozumiał. Bardzo polecam tę książkę każdemu. „Ołówek” tak „wbił” się w moją psychikę, że właśnie czekam na „Ławkę”:)

PS. Dziękuje mojej przyjaciółce. Gdyby nie ona, moja przygoda z Panią Kasią nigdy by się nie rozpoczęła.